(oftewel: "ik ga je een uur van je leven afpakken om iets op te schrijven dat ik ook had kunnen mailen")
Het interview is in de internal audit wat "druk" is in de rest van de organisatie: iedereen doet het, niemand stelt het ter discussie, en als je vraagt waarom, krijg je een antwoord dat nergens op slaat. "Zo doen we dat altijd." "Dat is de methodologie." "Anders mis je context." Ja. Of je had gewoon een mail kunnen sturen.
Laat ik het even scherp neerzetten. De meeste internal audits zijn risico- of compliancegericht. Dat betekent: er is een norm, er is een control, en jij moet vaststellen of die control wordt uitgevoerd. Dat is het. Geen filosofie, geen diepte-interview, geen therapeutische sessie over hoe iemand zich voelt bij het vier-ogenprincipe. Gewoon: gebeurt het, ja of nee? Die vraag past in een mail. Sterker nog, die vraag past in één regel.
Maar waarom doen we het dan?
Omdat het zo aangeleerd is. De Big 4 heeft een hele generatie auditors grootgebracht met het idee dat een audit zonder interview geen echte audit is. Het interview is het ritueel. Je plant het in, je komt met z'n tweeën (want je mist anders wat, toch?), je stelt vragen waarvan je het antwoord al weet, je schrijft alles op, en dan begint het echte werk: nalezen, corrigeren, opsturen, laten valideren, commentaar ontvangen, aanpassen, weer opsturen, opnieuw laten valideren. Voor één bevinding die je ook had gekregen door gewoon in het systeem te kijken.
En dan dat "met z'n tweeën". Alsof een audit-interview een gevaarlijke onderneming is waarvoor je backup nodig hebt. "Ja maar de ander let op non-verbale signalen." Pardon? Je bent een auditor, geen FBI-ondervrager. Je stelt vast of iemand z'n autorisatiematrix bijhoudt. Daar heb je geen gedragsprofiel voor nodig. Als je de vraag niet alleen kunt stellen, dan weet je misschien niet goed genoeg wat je zoekt. En als je het wél weet — waarom zit je dan met twee man aan tafel?
De valkuil van "achtergronden" en "oorzaken"
En dan is er nog die andere klassieker: het interview om de "achtergrond" of "oorzaak" te achterhalen. Klinkt grondig. Klinkt professioneel. Alleen: bij een standaard compliance- of risicogerichte audit doet de oorzaak er niet toe. Je stelt vast dat iets niet werkt. Punt. Waarom het niet werkt, is een andere vraag, voor een ander type onderzoek, met een andere methodologie.
Stel: iemand doet z'n werk niet goed. De control faalt. Dan is de bevinding: de control faalt. Niet: "Jan had het druk, de afdeling is onderbemand, en het systeem werkte vorige maand even niet." Dat is geen audit meer, dat is een excuusverzameling. En precies dát is wat interviews opleveren. Verhalen. Context. Ruis. Alles behalve het antwoord op de vraag die je had moeten stellen.
Oorzaakanalyses zijn waardevol. Absoluut. Maar dat zijn andere soorten onderzoeken. Oorzaakgericht in plaats van probleemgericht. Met andere technieken, andere expertise, en een ander doel. Als je dat door elkaar haalt, krijg je audits die te lang duren, te veel kosten, en te weinig opleveren. Oftewel: de gemiddelde internal audit.
Wat het echt kost
Tel eens mee. Je plant een interview. De auditee bereidt zich voor (of niet, maar blokkeert wel een uur). Je komt met twee auditors. Het gesprek duurt een uur. Dan schrijf je het uit — daar gaat minstens een uur in zitten. Je leest het na, de collega leest het na, je corrigeert, je stuurt het op, de auditee leest het, geeft commentaar ("zo heb ik het niet gezegd"), je past aan, stuurt opnieuw, en ergens drie weken later heb je een document waar iedereen het mee eens is. Kosten: zes tot acht uur werk. Opbrengst: precies hetzelfde als wanneer je had gemaild: "Kun je aantonen dat control X wordt uitgevoerd? Zo ja, stuur het bewijs. Zo nee, laat me weten waarom niet." Dat is één mail. Vijf minuten.
Wat dan wel?
Het gaat niet om het afschaffen van contact. Het gaat om het zoeken naar alternatieven die hetzelfde doel bereiken, maar dan sneller en goedkoper. Een online walkthrough met printscreens bijvoorbeeld. De auditee laat zien hoe het proces werkt, maakt screenshots, en jij bekijkt het op je eigen tijd. Geen vergaderruimte, geen uitwerking, geen validatieronde. Gewoon bewijs.
Of nog simpeler: kijk zelf in het systeem. Als je wilt weten of de autorisatiematrix klopt, open het systeem en check het. Als je wilt weten of er tijdig gereviewed wordt, trek een rapport. Data liegt niet, en data heeft geen voorbereiding nodig, wordt niet nerveus, en geeft geen sociaal wenselijke antwoorden.
Het interview is niet per definitie fout. Het is per definitie inefficiënt voor het doel waarvoor het meestal wordt ingezet. En inefficiëntie is, voor een vakgebied dat organisaties efficiënter zou moeten maken, best een genant probleem.
Even theorie: wat voor soort methode is een interview eigenlijk?
In onderzoekstaal is een interview een kwalitatieve methode: bedoeld om open vragen te stellen, betekenissen te verkennen en verhalen op te halen die je niet in hokjes kunt vangen12. Je gebruikt het als je wilt begrijpen wat mensen ervaren, vinden of voelen, niet als je alleen wilt tellen of iets wél of niet gebeurt13. Gesloten ja/nee‑vragen en harde normen horen juist bij gestandaardiseerde, kwantitatieve methoden: checklists, vragenlijsten, rapportages, data‑extracten, dingen die je één-op-één kunt turven en herhalen145.
De Global Internal Audit Standards (GIAS) vragen in dezelfde lijn om passende technieken om voldoende en geschikt auditbewijs te verzamelen, niet om een standaardset van verplichte procedures67. Ze leggen de nadruk op professional judgment: kies de methode die past bij je vraag, je norm en het soort bewijs dat nodig is — niet de methode die je ooit hebt geleerd omdat "het nou eenmaal zo hoort"62.
Wanneer wél en wanneer níet interviewen?
Wanneer géén interview
- Als er een harde, eenduidige norm en beheersmaatregel is en jouw opdracht in de kern luidt: gebeurt dit aantoonbaar, ja of nee1. Dan heb je een ja/nee‑vraag die perfect past bij gestandaardiseerde, herhaalbare middelen (data, verslaglegging, rapportages, dossiers), niet bij een uur praten12.
- Als je met een korte, gerichte vraag per mail of via een checklist precies hetzelfde bereikt: "toon aan dat control X wordt uitgevoerd" of "stuur bewijs van Y"4. Dan is een interview vooral een dure manier om hetzelfde antwoord te krijgen, mét extra ruis, sociaal wenselijke toelichtingen en interpretatieproblemen25.
Wanneer wél een interview
- Als je wilt begrijpen waarom mensen iets wel of niet doen: gedrag, cultuur, ongeschreven regels, belemmeringen, overtuigingen829. Dan is het juist de bedoeling dat iemand een verhaal vertelt, nuance toevoegt en jij kunt doorvragen op wat er onder water speelt.
- Als je expliciet oorzaakonderzoek of een verbetertraject doet, en je verder moet dan "de control faalt" naar de onderliggende drijvers89. Dan past een kwalitatief gesprek, eventueel in combinatie met andere methoden, bij je doel — maar dan bén je dus óók geen standaard compliance‑audit meer aan het doen.
In die zin zijn interviews niet "slecht", maar vaak verkeerd geplaatst: je zet een kwalitatieve, tijdrovende methode in voor een simpele ja/nee‑vraag die om harde, herhaalbare gegevens vraagt125.
Even in de spiegel
Dus, beste auditor, wees eerlijk: wanneer heb je voor het laatst iets ontdekt in een interview dat je niet al wist? Wanneer was het écht nodig om met twee man aan tafel te zitten? En als je terugkijkt op je laatste audit — hoeveel uur zat er in interviews en interviewverslagen, en hoeveel daarvan had je kunnen besparen met een gerichte mail en een screenshot?
Probeer het eens: de volgende keer dat je een interview wilt inplannen, stel jezelf één vraag: "Kan ik dit ook per mail, met data of via een walkthrough krijgen?"2 Als het antwoord ja is — en dat is het bijna altijd — doe het dan. Je auditee is je dankbaar. Je planning is je dankbaar. En je rapport is er geen dag later door.
En als iemand je vertelt dat het "nou eenmaal zo hoort"? Dan weet je genoeg. Dat is de auditor-versie van "ik ben druk."
Referenties
[1] Yasna.ai. (2024). Qualitative vs Quantitative Research Questions Explained. https://yasna.ai/for-research/blog/qualitative-vs-quantitative-research-questions-explained
[2] ATLAS.ti. (2025). Interviews vs. Questionnaire: Comparison and Uses. https://atlasti.com/guides/interview-analysis-guide/interviews-vs-questionnaires-research
[3] Alchemer. (2021). Quantitative vs Qualitative Questions in Surveys. https://www.alchemer.com/resources/blog/quantitative-questions-vs-qualitative-questions-in-surveys/
[4] Informat.org. (2020). Designing research questionnaires. https://www.informat.org/researchmethods/researchmethods-2-08.html
[5] HeySurvey. (2024). 31 Yes or No Survey Questions: Definition, Use-Cases and Tips. https://heysurvey.io/examples/yes-or-no-survey-questions
[6] The IIA. (2025). Getting Started With: The Global Internal Audit Standards: Domain IV. https://www.theiia.org/en/content/podcast/getting-started-with/2025/ep-0022/
[7] YouTube. (2025). Navigating New Global Internal Audit Standards - Recording. https://www.youtube.com/watch?v=6jtwCvUdX7o
[8] Splunk. (2025). Qualitative vs Quantitative: Which Research Method is Right for You? https://www.splunk.com/en_us/blog/learn/qualitative-vs-quantitative-research.html
[9] The Sound HQ. (2023). Qualitative vs Quantitative Research: Better Together. https://thesoundhq.com/qualitative-vs-quantitative-research-better-together/